Kerkasiel in Den Haag

   Sinds vrijdag 26 oktober 2018 is er een doorlopende kerkdienst aan de gang in buurt-en-kerkhuis Bethel in Den Haag. Hiermee wordt KERKASIEL verleend aan de Armeense familie Tamrazyan, die al negen jaar in Nederland woont en met uitzetting wordt bedreigd. Ook mensen uit het netwerk van de Nederlandse Ionagroep zijn actief betrokken bij deze activiteit, als organisator, als voorganger of als kerkbezoeker. Drie van de zes sprekers, die bij de presentatie van het boekje ‘Vieren’ vertelden over hun ervaringen met Ionadiensten uit dit boekje, hadden een of meer orden van dienst gebruikt toen zij voorgingen in deze doorlopende kerkdienst. Hieronder een korte impressie van twee bezoekers van de viering op Driekoningen, die ze hebben geschreven voor het kerkblad van de federatie Maria Magdalena (Rotterdam-Zuid, Barendrecht en Ridderkerk).

Op uitnodiging van Desiree van der Hijden, bij wie we kerkvrijwilligers zijn in het Maasstadziekenhuis in Rotterdam, hebben we op zondag 6 januari deelgenomen aan twee vieringen van elk een uur, die werden verzorgd door de Ionagroep regio Rotterdam. De vieringen zijn onderdeel van de onafgebroken reeks vieringen, die 24 uur per dag doorgaan.
Wij waren met zo’n 25 mensen uit geheel Nederland afkomstig verzameld en zaten in een halve kring in de kerk. Het was voor ons de eerste maal en wisten niet wat we moesten verwachten. De liturgie bestond uit gebeden, liederen, lezingen, stiltemomenten en gesprekken. De lezing over de drie wijzen sprak ons bijzonder aan. Het deel over de vlucht naar Egypte legt een link naar de tocht die de vluchtelingen maken naar een plaats waar zij welkom zijn. Het is zo essentieel, dat er plaatsen zijn waar je mag zijn in vrede en rust. In het tweede uur hebben we een eigen gedicht en een stuk uit Prediker 3 gelezen. De woorden komen dan echt bij je binnen en krijgen een diepere betekenis.
Het samen bidden en zingen, waaronder het mooie lied “De vrede wens ik je toe”, verbinden je met elkaar en met de mensen die hier in asiel verblijven.
De twee uur waren zo omgevlogen. Na afloop werd de brandende kaars door de voorgangster overgedragen aan de volgende voorgangster. Zo werd het licht van hoop doorgegeven.
Ook was er gelegenheid tot ontmoeting en gesprek onder het genot van een kopje koffie of thee.

José en Hans Le Large – Schuts