Geestkracht:

Columba in Den Haag

Dat Columba's dag dit jaar op eerste Pinksterdag viel kwam (voor de 30 aanwezigen in ieder geval) mooi uit. De Geest kon waaien en blies ons uit alle windstreken naar de Haagse kust. Daar hadden Mineke en Eeke Anne het vuur ontstoken, de rode pinksterkleden opgehangen, Clara van Omer Gielliet in het licht gezet en hartverwarmende rode pinkstersoep gemaakt. En nog veel meer, want we beseffen maar half wat er aan vooraf gaat om zo'n middag te organiseren. Ook de gasten leverden hun bijdragen: er was allerlei heerlijks voor bij koffie, thee en potluck-diner.
Dat alles was natuurlijk niet de kern van dit samenzijn. Oude getrouwen en jonge eerstelingen: we vormden een bont gezelschap op zoek naar die waaiende Geest en bezieling, naar verbinding en ontmoeting. En het was er allemaal. Het begon al bij binnenkomst bij thee en koffie met kleine gesprekjes, genieten van het lekkers, verwondering om de mooie plek bij de dienst Geestelijke verzorging van Parnassia. Met een mooie (Clara-)kapel, een gebedsruimte voor moslims, een tempel voor hindoes en een huisbron (die niet meer stroomt maar waar de planten nog wel gedijen).
Mineke wees ons de weg over het terrein, waar we in een uur iets konden beleven van het oude landgoed dat het was, de prachtige bomen en planten, het stromende water. We vingen een glimp op van de bewoners van dit immense terrein: een breed spectrum van mensen van wie we hopen dat ze hier in de ggz een plek vinden die genoeg zorg, aandacht en veiligheid biedt… We stonden stil bij het monument voor de ca. 270 mensen die in de Tweede Wereldoorlog hier vandaan zijn weggevoerd naar het concentratiekamp en liepen vervolgens een stuk in stilte

Langs de schuttingen en randen van het leven - waar veel aan het zicht onttrokken is, zeker voor wie niet opmerkzaam durft te zijn. Boven alles de bomen, stille getuigen.
Deze eik staat buiten de poort, en is er tegelijk helemaal bij.

Bijzonder was ook het dierenpension, waar huisdieren van de mensen die opgenomen zijn opgevangen worden. Nooit bedacht hoe welkom zo'n voorziening kan zijn, voor honden en katten en vogels en wat nog meer, voor baasjes die het thuis niet meer redden. Toen de viering begon vulde de kapel zich met mensen, met stilte, met pianoklanken, met woorden en aandacht.

Trooster, onruststoker,
Tolk, inspirator,
Kom, heilige Geest!

Eeke Anne las: De Geest helpt ons in onze zwakheid; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. God die ons doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen. (Rom. 8: 26)

Mineke hield een korte overweging, die voelbaar ingekleurd werd door haar ervaring als geestelijk verzorger op deze plek waar woordloze zuchten aan de orde van de dag zijn. Ze zette ons aan het denken: 'Van MacLeod is ook de uitspraak 'Turn but a stone, and an angel moves'. Juist in het grootste lijden is de Geest aan het werk, in verlangen naar recht en liefde en vrede, naar troost en verzoening. Een hunkering die op de bodem van onze ziel schuilt. En engelen zijn overal! Nu ziet Lorna Byrne, de Ierse vrouw die al van kinds af aan engelen ziet en met hen spreekt, dat er ook heel veel werkloze engelen zijn. Ze wachten op een teken… Een gebed, één woord, een zúcht is al voldoende.'

Na de overweging was het tijd voor de vernieuwing van de toewijding en verbinding voor het komende jaar. De verlegenheid bij degenen die de enveloppen van vorig jaar waren kwijt geraakt (Utrecht, korenfestival, Gloria: ik was er niet, maar het klonk geloofwaardig) werd gemakkelijk weggenomen door een zegen die Roel voor vandaag schreef en uitsprak:

Blessing op Columba's Day

Een zegen over je goede plannen en vrede met wat je bij de handen afbreekt. Een zegen over de idealen die je hoog houdt en liefde voor de alledaagse dingen die in de weg staan. Een zegen over je weg naar vrede en recht en vertrouwen dat anderen je op die weg zullen vergezellen. Een zegen over jou en de mensen die bij je horen, en nabijheid van mensen van wie je het niet verwacht had. Zegen, van God die zo verrassend anders is, en de verrassing dat je jij bent, elke dag nieuw.

Toen werd het weer stil en schreef wie dat wilde op waaraan men zich voor het komende jaar wil verbinden. Opgevouwen, in een envelop, dichtgeplakt, naam erop en verzameld in het midden. We zongen elkaar nog vrede, liefde, zegen en aandacht toe en konden daarna aanschuiven voor het overheerlijke pinksterbuffet (terwijl Irene zich ontfermde over de enveloppen om die in de kluis te stoppen tot volgend jaar!).
Met veel dankbaarheid en inspiratie ging in ieder geval ik weer op pad. Ik kreeg de indruk dat velen hetzelfde voelden. En de Geest blies ons weer terug naar huis, ieder naar de eigen plek om engel, geestkracht, steen, zucht, zegen te zijn.

Marjan Bosch