Ter nagedachtenis aan

Marijke de Bruijne

Wanneer ik op vrijdag 3 april mijn krant opensla lees ik dat Marijke de Bruijne is overleden. Ik ken haar vooral van haar liedteksten. Zij had zich sterk gemaakt voor emancipatie en liederen door vrouwen. Samen met andere vrouwen gaf zij de bundel Eva’s lied – 99 liederen voor vrouwen (Kampen 1984) uit. Ze droeg bij aan een proces van bewustwording en vernieuwing met als doel dat de kerk ‘héél is: een gemeenschap waarin gelijkwaardigheid heerst en waarin ieder tot haar recht komt en haar stem kan laten horen’. Marijke liet in de kerk andere verwoordingen voor geloof en geloofsbeleving tevoorschijn komen.

Uit Eva’s lied leerde ik onder andere ‘Vol van verwachting’ – dat ik ook in mijn afstudeerscriptie gebruikte –

Vol van verwachting zijn wij gekomen,
om weer te weten waartoe wij bestaan.

En het adventslied ‘In de harten van de mensen’ en ‘De Geest van God waait als een wind’ dat als lied 691 in ons Liedboek is gekomen. In dat laatste lied die herkenbare zinnen

In de stilte werkt de Geest van God,
stuwt voort met zachte krachten,
een wijze moeder die ons hoedt,
een bron van goede machten.

Velen zullen Marijke herinneren van haar oratoria Als appelbloesem in de winter (voor Advent en Kerst) en Als de graankorrel sterft… (Voor de Veertigdagentijd en Pasen). Cantorijen en kerkkoren gaven uitvoeringen die mensen raakten, mede door haar taal.
 Toen ik voor de Ionagroep Nederland bezig was met de liedbundel Opstaan! sprak ik haar. Zij wilde een door ons gekozen lied wel in het Nederlands vertalen. En een mooie vertaling kwam er.

De vernieuwing die Marijke voor de kerk op het oog had ging niet aan haarzelf voorbij. Ook zij maakte een denk- en geloofsbeweging door. God was dichterbij gekomen en tegelijk meer onkenbaar geworden. In haar bundel Liederen voor de toekomst (Kampen 2005) verwoordde zij het zo:

Vroeger was Jij in verhalen
ver van mij vandaan, maar echt,
Jij bestond, maar door de jaren
is dat alles weggeëbd.

Langzaam wist ik dat het denken
over Jouw aanwezigheid,
in de kosmos, in ons leven
zoeken zonder antwoord blijft.

Toch heb Jij een spoor geslepen
door de diepten van mijn ziel,
bleef mij zin en richting geven
aan de wegen die ik ging.

Nee, nooit zal ik Jou meer vragen
wie Je bent en hoe Je bent,
want ik weet, ik kan niet anders,
dát Jij bent en in ons werkt.

Marijke de Bruijne

25 november 1936 – 30 maart 2020

Moge haar gedachtenis de kerk tot zegen zijn.

René Silvis